|
Jezioro Wiktorii to największy tropikalny, słodkowodny i naturalny zbiornik na świecie. Wraz z jeziorami Kivu, Edwarda, Jerzego, Kyoga, Nawampasa zlokalizowanymi na terenach Demokratycznej Republiki Kongo, Ugandy, Kenii, Tanzanii oraz Rwandy tworzy obszar, na którym rozprzestrzeniły się ryby z rodzaju Haplochromis.
Haplochromini to rodzaj słodkowodnych ryb z rodziny pielęgnicowatych z rzędu okoniokształtnych. W Polsce jakiś czas temu zaistniała nazwa „gębacze”, która świetnie do nich pasuje z racji ich zachowań rozrodczych. Ryby te charakteryzujące się wspaniały zdolnościami asymilacyjnymi zajęły bardzo różne siedliska, a co za tym idzie wyodrębniły szereg grup troficznych, pozwalających na skuteczne i efektywne zdobywanie pożywienia.
Gębacze to ryby typowo poligamiczne, nie łączące się w stałe pary. W czasie aktu tarła decydujące znaczenie mają
umieszczone na płetwie odbytowej samca atrapy jajowe imitujące ich ikrę. Samce napinając swą płetwę i wabiąc nią
samicę prezentują owe plamki łudząco podobne do ziaren ikry, czym dopingują samicę do odbycia godów. Akt zapłodnienia to taniec obu ryb w trakcie którego samica składa ikrę, a partner błyskawicznie ją zapładnia.
Gębacze dorastają od 7 cm do 32 cm przy czym to gatunki drapieżne z reguły osiągają większe rozmiary. Do chwili obecnej w Jeziorze Wiktorii doliczono  się około 500 gatunków haplochromisów, z czego blisko połowa (około 200 gatunków) została skrajnie przetrzebiona przez sztucznie introdukowanego Lates niloticus (tzw. „okoń nilowy” - gatunek drapieżnej ryby), zmasowane połowy oraz wzmożoną
eutrofizację. Niespełna trzydzieści lat wystarczyło, aby ogromna liczba gatunków gębaczy trafiła na listy zagrożonych gatunków Czerwonej Księgi (IUCN).
Większość badań nad ichtiofauną tego jeziora i jezior satelitarnych przeprowadzili naukowcy z Haplochromis Ecology Survey Team. Jest to nazwa zespołu badawczego działającego przy Uniwersytecie w Lejdzie złożonego z holenderskich badaczy, którzy w Tanzanii w okolicach Mwanza Gulf i Speke Gulf przez kilkadziesiąt lat badali tamtejsze populacje ryb.
W Polsce ichtiofauna tego regionu jest jedną z najmniej poznanych przez akwarystów. Dlatego też zachęcamy do poszerzenia wiedzy na ich temat czemu ma służyć właśnie to miejsce.
M.P. de Zeeuw, M. Mietes, P. Niemantsverdriet, S. ter Huurne & F. Witte
Informujemy, że pojawiła się już czwarta edycja Eggspots - The Journal about fishes with eggspots. Wydawnictwo autorstwa Erwina Schramla dostępne jest on-line na stronie www.worldfish.de.
W czwartym numerze znajdziemy:
- In search of haplochromines in Egypt - 1. Ismailia
- A comparison of Haplochromis sp. “Ismailia” with other North African species
- Cichlids (and other acanthopterygian fishes) phylogenetically reclassified
- A new Haplochromis described from the Katonga
- The gender of the genus Haplochromis and other –chromis
- The end of an era
- A little known Pseudocrenilabrus species from East Africa
Columns:
- Echo: Maylandia or Metriaclima – the case for Metriaclima
- Eggspots Elsewhere
Więcej w dziale Aktualności >>
 Nowy gatunek z rodzaju Haplochromis, Haplochromis katonga został opisany na podstawie 9 holotypów od 37,1 do 68,7 mm SL, zebranych w rzece Katonga w Ugandzie. Różni się od innych gatunków z rodzaju stosunkowo niewielkimi rozmiarami, kombinacją cech morfologicznych takich jak duże oczy, mała liczba łusek rozmieszczonych w linii bocznej (<31 vs> 30), mniejsza niż u innych spokrewnionych gatunków wysokość ciała (32,7% w porównaniu do 35-40% u innych Astatotilapia) oraz jego zabarwienie (u samców: niebieskawy do ciemno szaro-brązowego na grzbiecie, boki zielonkawe, żółtawy w brzusznej części, z czerwonawymi zabarwieniami na nieparzystych płetwach). Jest to jedyny znanych gatunek z rodzaju Haplochromis z rzeki Katonga, która łączy Jezioro Wiktorii i Jezioro George'a. Gatunek wykazuje pokrewieństwa z rodzajem Astatotilapia i Enterochromis (zgodnie z definicją Greenwood 1979, 1980).Wiecej informacji na ten temat w pracy: Erwin Schraml and Herbert Tichy: A new species of Haplochromis, Haplochromis katonga n. sp. (Perciformes: Cichlidae) from the Katonga River, Uganda, pp. 81-92.
Nasz serwis należy do niemieckiego stowarzyszenia wspólnoty interesów hodowców pielęgnic z Jeziora Wiktorii (IgV). IgV to grupa hodowców opiekujących się wybranymi gatunkami gębaczy z dorzecza Jeziora Wiktorii. Hodowcy cyklicznie wymieniają się informacjami na temat hodowanych przez siebie gatunków oraz posiadanym narybkiem. Logo stowarzyszenia zaprojektował Frank Mahlstedt z Niemiec.
Partnerem serwisu haplochromis.unl.pl został doskonały francuskojęzyczny serwis haplochromis.org jeden z najbogatszych w wiedzę i materiały portali o pielęgniach z Jeziora Wiktorii.
Poniżej znajduje się link do internetowej bazy danych hodowców ryb z rodzaju Haplochromis . Można tu znaleźć osoby hodujące konkretny gatunek oraz sprawdzić czy obecnie jest u nich dostępny interesujący nas narybek. Baza obejmuje hodowców z całego świata ale przede wszystkim z Europy i USA. Pozwala ona na odnalezienie osób hodujących te dość rzadkie ryby i trudne do zdobycia ryby oraz na wymianę osobników. Mozna tu także dopisać swoją hodowlę oraz uzupełnić listę posiadanych przez siebie gatunków. Obecnie przygotowana jest przetłumaczona przez nas baza danych także w języku polskim, która właśnie została udostępniona do użytku.
|
